RUIMTE EN BEWEGING

Sensaties als bron van beweging

Bezetenheid als bron van beweging

Irrationaliteit als bron van beweging

 

Beweging speelt niet enkel af in de ruimte, maar ook in het lichaam zelf. Wat die beweging aandrijft, is ook mijzelf niet altijd helder. Beweging is de vibratie van mogelijkheden in het lichaam, in mijn lichaam. Die mogelijkheden gaan de ratio voorbij. Ze zijn ons vreemd. 

Beweging is een zone én een lichamelijkheid. Ze roert zich in verschillende snelheden die beelden creëren met en door het lichaam. 

 

De scenische ruimte in Monstrare en/of Monere is drievoudig: links, midden en rechts.

Ook het lichaam zelf benader ik in de solo als een driedeling: de rug, het bekken en de benen.

 

Deze twee ruimtelijke indelingen met elk drie zones zijn natuurlijk niet zo absoluut als een cijfer. Ze bestaan niet zonder inmenging van andere zones. Ik kan wel de rug, het bekken of de benen aanwijzen, maar toch is het moeilijk te zeggen waar het bekken stopt en waar de rug begint. Er lopen botten door in beide delen, terwijl bepaalde spieren zich wel in het ene deel en niet in het andere bevinden. Samen maken ze van het lichaam een zelfsturende organische ruimte, een georganiseerde chaos op zichzelf. Daarin is elk van deze delen gescheiden / verbonden omdat ook de andere dat zijn. Samen zijn ze één én onafhankelijk. 

 

Onder het licht van de spots wordt de scène doorkruist door een lichaam dat het potentieel in zich draagt van een monster, een monster in wording, of zelfs meerdere mogelijke monsters. Verschillende metamorfoses tijdens de voorstelling nemen de vorm aan van zowel gecontroleerde improvisatie als van geïmproviseerde choreografie. Het personage (of de personages?) is/zijn vrij of gedwongen om op te gaan in wat zich voordoet.